Remco Prins – 11 augustus 2023

Ik ben Remco Prins en hoop dat mijn verhaal een bijdrage kan leveren voor anderen die bepaalde aspecten van mijn verhaal kunnen herkennen.

Dit kwam bij mij door een jeugdervaring in de tijd dat mijn moeder zwaar overspannen was. In die tijd kreeg ik een indirecte verplichting om rekening te houden met mijn moeder. Doordat ik van nature al veel op mijn moeder trek kreeg ik vaak de volle lading over me heen van die dag. Hierdoor werd het een situatie van op eieren lopen wat veel emotionele angst met zich meebracht. Met als dieptepunt een paniekerige schreeuw van mijn moeder in een nacht die ik als traumatisch heb ervaren. Deze gebeurtenis heb ik lange tijd genegeerd. Een gebeurtenis die in zijn totaliteit zelfvervreemdend heeft gewerkt.

In de loop der tijd toen ik ouder werd viel ik steeds meer weg en ben in eenzaamheid verzeild geraakt. Dat was echter nog niet het grootste probleem. Het leven met angst werd een nog groter struikelblok. Ik werd mensenschuw en was bang voor indringende geluiden. Maar mijn allergrootste angst was die voor veroordelingen van de buitenwereld. Veroordelingen die onbewust in mijn hoofd zijn blijven zitten waar het al moeilijk genoeg was om mee te dealen. Hierdoor kwam ik in die tijd bijna de deur niet meer uit. Ik heb ongeveer 6 à 7 jaar zo ‘geleefd’. Elk jaar werd ik depressiever en ik heb uiteindelijk besloten om begeleid te gaan wonen.

Ik heb op de begeleide woonvorm ongeveer 2,5 jaar gewoond en hier kon ik weer van kleine dingen genieten ook al kon ik mijn problematieken niet aanpakken doordat ik onwetend was. Ik kon 1 dag genieten ook al was de kans groot dat ik toen die tijd meerdere slechte dagen had dan goede. In 2018 ben ik weer op mezelf gaan wonen met ambulante begeleiding. Tot het coronatijdperk is het altijd met vallen en opstaan gepaard gegaan.

In het begin van het coronatijdperk was er heel veel spanning. Tot ik tot een conclusie kwam dat ik te veel gefocust was op de blauwe energie en niet op de rode. Dit was voor mij een spiritueel teken.

Enkele dagen later had ik een psychose. Dit was mijn allereerste. Het heeft tot mijn tweede psychose geduurd voordat ik mijn eerste kon verwerken. Hierna heb ik meerdere keren een psychose gehad. Ook weet ik daardoor waar ik angstig van werd en dat waren symbolen (in tegenstellingen) die ik overal zag. Het is een methode die in mijn humor zit opgesloten die ik ooit ben gaan gebruiken toen ik met de rug tegen de muur stond. Dat gold toen als bescherming om anderen niet te dicht bij mij te laten komen. Ik draag hierdoor een grote liefde voor die methode ook al ligt het risico op inzoomen op de loer.

Door middel van om in symbolen te schrijven ben ik dichterbij mijn emoties gekomen en dat helpt mij om mijn emoties te begrijpen. Die door mijn ervaring in mijn jongere jaren op een gegeven uit zijn komen te staan.

Aan het begin van dit jaar heb ik mijn diepste psychose beleefd toen ik mijn grootmoeder heb gezien wat overigens een fantastische ervaring was. Voor deze dag voelde ik al een sterke verbinding met haar en ik voelde mij in mijn geest gezet en ik voelde mijn eigen emotie weer.

Ik heb via Menucha mijn eigen achtergrond kunnen ontdekken en weer mooie dingen ondernomen die ik voorheen nooit voor mogelijk had geacht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *